A profesión de enxeñeiro  agrícola segue a ser, para boa parte da sociedade, unha gran descoñecida. Asociada tradicionalmente ao campo, á gandaría ou á xardinaría, agocha en realidade un abano de competencias moito máis amplo e diverso. Así o explicou o noso colexiado Pedro Ares Cebey nunha entrevista en Radio Voz, onde puxo enriba da mesa exemplos que sorprenden incluso dentro do propio sector.

Ares, propietario da consultoría Ares Enxeñería, destacou unha das facetas máis descoñecidas da profesión: a certificación e execución de piscinas. “As piscinas son unha competencia dos enxeñeiros técnicos agrícolas”, afirmou con claridade, subliñando que leva anos redactando proxectos, dirixindo obras e realizando cálculos tanto de piscinas públicas como privadas, xa sexan de formigón ou de poliéster. “Sigo facendo e visado moitísimos proxectos por toda España”, engadiu, reivindicando que se trata dun ámbito que “deberiamos poñer máis en valor”.

Lonxe da imaxe clásica, Ares insistiu en que o papel da profesión vai moito máis alá. A súa traxectoria, iniciada no ano 2002, estivo sempre ligada á xestión de obra, tanto en contornos rurais como urbanos. “Eu sempre estiven do lado da xestión”, explicou, lembrando que os enxeñeiros  agrícolas poden participar en practicamente todas as fases dun proxecto: “Desde que alguén ten unha idea ata que a obra se entrega”.

Neste sentido, puxo exemplos que rompen cos tópicos, como a súa participación en proxectos de infraestruturas, urbanizacións ou mesmo na instalación de puntos de recarga para vehículos eléctricos. “Se se poñen cargadores no rural, os cálculos facémolos nós. E cal é a diferenza con poñelos nun centro comercial? Ningunha”, reflexionou.

Ares tamén quixo facer fincapé nunha cuestión clave: a diferenza entre desenvolver un proxecto e asinalo. “Que non poidas firmar non quere dicir que non poidas desenvolver ou participar”, sinalou, lembrando que nas obras interveñen múltiples técnicos e disciplinas. Para el, o importante non é tanto a sinatura como “pelexar pola túa presenza e defender a túa profesión dentro do proxecto”.

A amplitude de saídas profesionais é, ao seu xuízo, un dos aspectos máis infravalorados. “Saímos un pouco coxos da carreira, como se só puidésemos dedicarnos ao campo, e non é certo”, afirmou. Aínda que recoñece que non teñen a especialización doutros perfís en determinados cálculos, reivindica o seu papel na xestión e desenvolvemento das obras: “Estamos preparados para levar a xestión analítica do que outros calculan e facer realidade o proxecto”.

Ao longo da súa carreira, que supera xa os 25 anos, Ares asegura non terse dedicado practicamente nunca ás tarefas máis asociadas ao imaxinario colectivo da profesión. “Moitas veces pénsase que un enxeñeiro agrícola só pode plantar patacas ou deseñar naves, pero eu podo dicir que nunca o fixen”, comentou, sen deixar de reafirmar a súa identidade profesional: “E sigo sendo enxeñeiro técnico agrícola”.

Desde Ares Enxeñería, o equipo multidisciplinar co que traballa —formado tamén por outros enxeñeiros e arquitectos— aborda proxectos de distinta índole, desde actuacións sinxelas ata obras de gran complexidade. Un exemplo claro son as humanizacións urbanas, onde poden encargarse de partes como a xardinaría ou o rego, colaborando con outros especialistas. “Non ten por que haber unha única sinatura; hai proxectos onde participan moitos técnicos”, explicou.

Finalmente, Ares quixo lanzar unha mensaxe clara: a profesión necesita visibilidade e recoñecemento. “O abanico é moito máis amplo do que marcan os cánones”, concluíu, deixando patente que o futuro da enxeñería técnica agrícola pasa tamén por romper estereotipos e reivindicar o seu papel en sectores cada vez máis diversos.