Pepe Paz, presidente do Colexio, lanzou un aviso rotundo sobre a situación do medio rural galego e o seu futuro: o turismo rural e a chegada de neorrurais non son suficientes para sostelo se non hai unha base produtiva sólida detrás. Segundo Paz, está ben que os visitantes disfruten do paisaxe ou da gastronomía, pero se non hai cultivos, gando e actividade real, “non hai nada que vender”. A supervivencia dos pobos non pode depender só de escapadas puntuais ou de moda, senón dunha actividade económica real que xere emprego e vida no rural.

O presidente subliña a importancia da profesión de enxeñeiro agrícola, que garante que o campo sexa produtivo, rendible e sostible. Estes profesionais non só asesoran en cultivos e xestión do gando, senón que tamén optimizan recursos, aplican novas tecnoloxías, protexen o medio ambiente e aseguran que as explotacións poidan competir e sobrevivir a longo prazo. Sen a súa participación, o rural perde eficiencia, innovación e capacidade de adaptarse aos retos actuais.

Paz tamén alertou de que cada vez máis produtores se ven atrapados en tarefas burocráticas, dedicando tempo á xestión administrativa en lugar de producir alimentos e xestionar o territorio, o que debilita a economía rural e dificulta o relevo xeracional. Moitas persoas novas abandonan o campo ao non ver un futuro viable, e isto agrava o problema demográfico dos pobos galegos. Ademais, o presidente situou o debate no contexto máis amplo das protestas agrarias actuais, nas que os agricultores e gandeiros demandan políticas xustas, rendibilidade e apoio real para afrontar a competencia desleal e os custos de produción, reclamando un rural que funcione como ecosistema completo e non só como atractivo turístico.

En resumo, para Pepe Paz a supervivencia do medio rural galego depende dunha combinación de factores: unha base produtiva sólida con agricultura e gandería rendibles, o papel central dos enxeñeiros agrícolas como xeradores de coñecemento e eficiencia, políticas que reduzan a burocracia e favorezan o relevo xeracional, e estratexias que non vexan no turismo ou nos neorrurais a salvación illada, senón como complemento dun campo que produce alimentos e valor económico real. O seu chamamento é claro: hai que poñer o valor produtivo e profesional no centro de calquera estratexia de desenvolvemento para garantir que o rural galego teña un futuro sostible e vivo.